Accueil | Contacts SAT-Amikaro chez wikipedia SAT-Amikaro chez Ipernity SAT-Amikaro chez Facebook SAT-Amikaro chez Facebook fil rss

  en |   eo |   fr |

New Statesman - 22 mai 2008 (fr)


Traduction d’un article paru en anglais dans New Statesman  :

www.newstatesman.com/society/2008/05/esperanto-language-anti-world

A la conquête du monde

Observations au sujet de l’espéranto

Il est peu probable que Georges Soros, des anarchistes japonais et William Shatner aient grand-chose en commun – si ce n’est, peut-être, leur étude de l’Espéranto, la “langue auxiliaire internationale” qui a plus de 120 ans maintenant et est beaucoup mise en avant par des militants à Hokkaido, au Japon, avant le sommet du G8 cet été.

Inventée en 1887 par le docteur Louis Lazare Zamenhof, l’Espéranto est une langue construite avec des racines latines et germaniques, une phonologie bélarusse, et une sémantique slave. Le jeune ophtalmologue voulait une langue-pont pour détruire les barrières linguistiques, qui existaient partout dans sa région natale en Pologne, où divers ethnies et groupes linguistiques habitaient de façon assez isolée les uns des autres – isolement, qui provoquaient peur, suspicion et parfois violence.

Il y a eu beaucoup de tentatives pour faire passer le mot, mais le dernier élan d’enthousiasme est venu d’entre les organtisateurs actuels anti-capitalistes, qui espèrent l’utiliser pour faciliter l’activité internationale.

La ligue espérantiste pour la liberté à Hokkaido (Libera Esperanto-Asocio en Hokkajdo), un des nombreux groupes japonais coordonant les protestations contre le sommet du G8, a déclaré voir l’Espéranto comme “un symbole d’égalité et d’internationalisme”.

Ses buts sont doubles : premièrement, voir l’Espéranto utilisé pour la communication entre japonais et militants étrangers ; et deuxièmement, pour le mouvement anti-G8, stimuler l’apprentissage de la langue.

Beaucoup des documents produits par les groupes japonais anti-G8 ont des traductions sur internet en anglais et en Espéranto, et les Espérantistes vivant à Hokkaido ont appelé de façon internationale les groupes à étudier et mettre en pratique la langue pendant les jours précédant le sommet du 7 au 9 juillet.

Les appels font écho à ceux d’un nombre croissant de groupes d’étude d’Espéranto à l’échelle mondiale depuis le Brésil jusqu’à la Corée du Sud.

Essayer d’établir une langue commune est stratégique, mais révèle également une idéologie – essayer de mettre à mal la hiérarchie linguistique des langues dominantes. Des militants argumentent que, de même que la somme des habitants des pays du G8, qui gouverne le monde, ne représentent que 14% de la population mondiale, les anglophones natifs, qui maîtrisent les discussions en anglais, ne représentent à peine plus de 5% de la population mondiale.

Des anti-capitalistes férus d’informatique ont trouvé, que des logiciels libres – entre autres Linux, OpenOffice et Mozilla – travaillent en Espéranto depuis 2003. Indymedia, le média alternatif indépendant, parle de passer de l’anglais à l’Espéranto pour les communications internationales. Le linguiste finlandais Jouko Lindstedt estime que 10 millions de personnes ont appris l’Espéranto de part le monde.

Bien qu’il soit le plus accessible pour les locuteurs natifs de langues indo-européennes, l’Espéranto a toujours compté de fervents soutiens en Asie (des anarchistes japonais utilisaient l’Espéranto pour communiquer avec des collègues européens avant la Première Guerre Mondiale). En Chine, déjà aussi avant 1913, la première revue anarchiste du pays, La Voĉo de la Popolo (La voie du Peuple), a débuté en Espéranto.

Dans Mein Kampf, Hitler condamnait la langue comme un outil de la conspiration juive internationale ; Staline disait, qu’elle était “la langue des espions”.

En mars de cette année, l’entrée au Japon a été refusée au militant allemand Martin Kraemer par les responsables du port de Sapporo-Otaru, où il débarquait en jouant “L’Internationale” avec sa trompette, invité par la ligue d’Espéranto de Sapporo pour aider à préparer les protestations contre le sommet du G8.

Y a-t-il contradiction pour des militants “anti-mondialisation” à vouloir un outil de communication mondiale ? Pas vraiment. Le contraire de la mondialisation n’est pas l’isolement.

La Ligue d’Espéranto pour la liberté à Hokkaido explique : “Tandis que l’ennemi pousse à la précipitation de la mondialisation, il est toujours plus important pour nous d’avancer ensemble et de réaliser une solidarité internationalisée.”

Dans cet esprit, les Espérantistes de Hokkaido ont fait le voyage en Corée du Sud en décembre 2007 pour aider à l’installation d’un nouveau groupe d’Espérantistes radicaux.

Comme on dit en Espéranto : "Alia mondo estas ebla !" (un autre monde est possible !).

Claire Provost


New Statesman - 22 mai 2008 (eo)


Traduko de artikolo aperinta angle en New Statesman  :

www.newstatesman.com/society/2008/05/esperanto-language-anti-world

Disvastiĝo tutmonda

Observoj pri Esperanto

Ne probablas, ke George Soros, Japanaj anarkistoj kaj William Shatner havas multon komunan - escepte, eble, sian kundividitan studon de Esperanto, la "internacia helplingvo" nun pli ol 120 jara kaj multe antaŭenigata de aktivuloj en Hokkaido, Japanio, antaŭ la ĉisomera G8-a pintkunveno.

Inventita en 1887 de d-ro Ludoviko Lazaro Zamenhof, Esperanto estas planlingvo kun latinidaj kaj ĝermanaj radikoj, belarusa fonologio, kaj slava semantiko. La juna oftalmologo volis pontolingvon por trarompi la lingvajn barilojn, kiuj ĉie ekzistis en lia hejma regiono en Pollando, kie diversaj etnaj kaj lingvaj grupoj loĝis en relativa izoliteco inter si - izoliteco, kiu estigis timon, suspektemon kaj foje perforton.

Estis multaj provoj diskonigi la vorton, sed la lasta ŝpruco da entuziasmo venis de inter nuntempaj kontraŭkapitalismaj organizintoj, kiuj esperas uzi ĝin por plifaciligi internacian agadon.

La Esperanta ligo por libereco en Hokkaido (Libera Esperanto-Asocio en Hokkajdo), unu el la multaj japanaj grupoj kunordigantaj la protestojn kontraŭ la G8-a pintkunveno, deklaras vidi Esperanton kiel "simbolon de egaleco kaj internaciismo" .

Ĝiaj celoj estas duopaj : unue, vidi Esperanton uzata por helpi komunikadon inter japanaj kaj fremdaj aktivuloj ; kaj due, por la kontraŭ-G8-a movado, stimuli la studadon de la lingvo.

Multaj el la dokumentoj produktitaj de la Japana kontraŭ-G8-aj grupoj havas enretajn anglajn kaj Esperantajn tradukojn, kaj la Esperantistoj loĝantaj en Hokkaido internacie alvokis grupojn studi kaj praktiki la lingvon en la tagoj antaŭ la pintokunveno je la 7a-9a de julio.

La alvokoj eĥas tiujn de kreskanta nombro da Esperanto-studgrupoj tutmonde de Brazilo ĝis SudKoreio.

Provi establi komunan lingvon estas taktiko, sed ankaŭ reflektas ideologion - provi subfosi la lingvan hierarkion de superregaj lingvoj. Aktivuloj argumentas ke, ĝuste kiel la kombinitaj loĝantaroj de la G8-aj landoj, kiu regulas la mondon, estas nur 14 procentoj el la tutmonda loĝantaro, denaskaj parolantoj de la angla, kiu superregas la parolatan vorton, konsistigas apenaŭ pli ol 5 procentojn de la monda loĝantaro.

Komputilsagacaj kontraŭkapitalistoj trovis, ke liberfontaj programaroj - interalie Linux, OpenOffice kaj Mozilla - laboras per Esperanto ekde 2003. Indymedia, la sendependa amaskomunikilara rimedo, priparolas transiron de la angla al Esperanto por internaciaj komunikadoj. La Finna lingvisto Jouko Lindstedt taksas, ke 10 milionoj da homoj tutmonde studis Esperanton.

Kvankam ĝi estas plej alirebla por denaskaj parolantoj de Hindeŭropaj lingvoj, Esperanto ĉiam trovis fervorajn subtenantojn en Azio (Japanaj anarkistoj uzis Esperanton por komuniki kun Eŭropaj kolegoj antaŭ la Unua Mondmilito). En Ĉinio, kiel jam antaŭ 1913, la landa unua anarkista revuo, La Voĉo de la Popolo, debutis en Esperanto. La totalismaj reĝimoj de Hitlero kaj Stalino konsideris Esperanton "danĝera" kaj ekzekutis aŭ malliberigis eminentajn Esperantistojn.

En Mein Kampf, Hitlero kondamnis la lingvon kiel ilon de la internacia juda konspiro ; Stalino asertis, ke ĝi estis "la lingvo de spionoj".

En Marto ĉi-jare, eniri Japanion estis malpermesite al la germana aktivulo Martin Kraemer fare de responsuloj ĉe la haveno de Sapporo-Otaru, kie li alvenis ludante "La Internacian" per sia trumpeto, invitita de Sapporo-a Esperanto-Ligo por helpi prepari la protestojn kontraŭ la G8-a pintkunveno.

Ĉu estas kontraŭdiro por "kontraŭtutmondigaj" aktivuloj deziri tutmondan komunikilon ? Ne vere. La malo de tutmondiĝo ne estas izoliteco.

La Esperanto-Ligo por libereco en Hokkaido klarigas : "Dum la malamiko antaŭenpuŝas la rapidon de tutmondiĝo, estas ĉiam pli grava por ni kune antaŭeniri kaj realigi internaciigitan solidarecon."

En ĉi tiu spirito, Esperantistoj de Hokkaido vojaĝis al SudKoreio en Decembro 2007 por helpi ĉe la instalo de nova Korea grupo da radikalaj Esperantistoj.

Kiel oni diras en Esperanto : "Alia mondo estas ebla !".

Claire Provost







Voir la liste des articles
de la même rubrique


 
SAT-Amikaro - 132-134, Boulevard Vincent-Auriol - 75013 Paris - 09.53.50.99.58
A propos de ce site | Espace rédacteurs