Accueil | Contacts SAT-Amikaro chez wikipedia SAT-Amikaro chez Ipernity SAT-Amikaro chez Facebook SAT-Amikaro chez Facebook fil rss

  eo |   fr |

"La manipulation mentale par la destruction des langues "


par Charles Xavier Durand.

Éditions François-Xavier de Guibert, Paris, mai 2002, ISBN : 2868397719, 340 pages.

Cet ouvrage est le tome II de " La nouvelle guerre contre l’intelligence". Disponible sur la plupart des librairies en ligne : <http://www.alapage.com>, <http://www.chapitre.com>, <http://www.amazon.fr>

Ce livre analyse les relations croisées que la langue crée avec la pensée, les réalisations qu’elle permet et l’environnement culturel et socio-politique qu’elle engendre.

Dans la plupart des pays industrialisés, on constate une érosion très nette de la qualité des langues nationales écrites et parlées tandis que nos "élites" se font les relais efficaces d’une propagande visant à instaurer une langue unique en prétextant des impératifs de communication et des nécessités commerciales à l’échelle planétaire. Il est évident que l’altération d’un véhicule de communication favorise l’adoption d’un autre dont l’usage est déjà répandu dans tous les secteurs de pointe qui sont censés conditionner notre avenir. Discrètement imposée par le secteur privé avec l’aval tacite des autorités de nombreux pays industrialisés, la dérive vers la langue unique ne relève nullement du pragmatisme mais d’une idéologie implantée artificiellement par un conditionnement profond des esprits. En France, des médias bien dressés insistent pour nous faire croire que les inquiétudes de plus en plus vives que cette tendance suscite sont typiques d’une mentalité rétrograde alors qu’il est facile, au contraire, d’observer sur la scène internationale que la langue, sa qualité et le rôle qu’elle joue dans la pensée et la réflexion sont, à juste titre, des sujets universels de préoccupation.

Le tome II passe à la loupe l’idéologie qui a contaminé nos élites, l’étendue de son emprise et les forces qui lui ont permis de se mettre en place. Elle est en fait le mécanisme principal d’une formidable entreprise d’asservissement des esprits dans un objectif global de consolidation d’hégémonies déjà existantes. L’appauvrissement du vocabulaire et de la syntaxe, la confusion qu’entraîne l’introduction massive de termes étrangers dont la signification est forcément imprécise perturbent profondément la réflexion, inhibent le sens critique et affaiblissent ainsi les systèmes démocratiques. De plus, l’adoption d’une langue étrangère à travers de larges segments de l’activité industrielle et économique entraîne une stérilisation progressive de la créativité en limitant ceux pour qui ellen’est pas langue maternelle à singer les contributions des locuteurs natifs. D’autre part, langue et culture étant indissociables, la langue unique entraîneautomatiquement l’adhésion aux principes et aux valeurs sécrétés par la culture qu’elle sous-tend. Par conséquent, elle sert de facto les intérêts des pays pour lesquels elle est aussi langue nationale. Les nombreuses tentatives qui sont faites aujourd’hui par certains États pour, au contraire, affirmer plusieurs langues de communication sur la scène internationale correspondent aux craintes, parfaitement justifiées, que nous soyons bloqués mentalement et matériellement dans un monde extérieur unipolaire dominé par un seul groupe de pays, voire un seul d’entre eux, sans alternative possible.

Qu’on le veuille ou non, l’adoption d’une langue unique entraîne à terme le transfert de l’autorité de toutes les instances internationales qui l’utilisent vers les pays où elle est utilisée comme langue nationale, quelles que soient l’origine nationale de leurs secrétaires généraux et la composition de leurs comités de pilotage. On le voit aujourd’hui au niveau d’organisations telles que la Banque mondiale, le FMI, le tribunal international et l’OTAN bien sûr, mais aussi au sein de la Commission européenne de Bruxelles. Nous sommes aujourd’hui en mesure de tirer les conséquences de l’adoption de la langue unique dans plusieurs domaines où son choix est déjà consommé et de deviner ce qu’elle pourrait entraîner ailleurs où elle n’a pas encore la suprématie absolue comme c’est encore le cas, par exemple, au bureau européen des brevets. C’est ainsi qu’elle rend possible le piratage presque systématique des connaissances scientifiques produites à l’extérieur des pays anglophones et favorise aussi le révisionnisme historique à large échelle dans ce domaine, sans que cela ne suscite de réactions significatives dans la communauté scientifique. S’il est difficile pour un non spécialiste de juger de la perte de créativité dans les domaines technico-scientifiques, il peut cependant la vérifier dans le domaine largement accessible des arts populaires et en mesurer précisément les effets.

La défense des langues, des cultures et de la pluralité n’est pas une petite guéguerre d’opérette. Elle conditionne notre survie et donc, à terme, notre indépendance économique et politique. Une fantastique opération de conditionnement des esprits à travers la langue a été enclenchée à l’échelle de la planète et il est impératif de la combattre efficacement. Le tome II apportera au lecteur les éléments indispensables permettant de justifier une telle prise de position sur l’épandage à marche forcée d’une langue prétendument universelle. Le plurilinguisme est à l’échelle internationale ce que le pluripartisme politique est à l’échelle nationale. Si la démocratie à l’intérieur des États s’appuie sur le pluripartisme, la démocratie entre les États, elle, doit s’appuyer sur le plurilinguisme. Les distorsions induites par l’évolution actuelle sont colossales. Dans les pays industrialisés, la poussée vers l’usage d’une langue unique pour les relations interétatiques favorise l’émergence d’une pensée unique ayant le potentiel, à terme, de se transformer en pouvoir unique, c’est-à-dire en dictature. L’uniformisation favorise l’mergence d’un seul pouvoir et un seul pouvoir favorise l’éclosion de la dictature. En abandonnant sa propre langue, l’homme perd automatiquement la maîtrise des définitions et de ses outils de représentation. Il devient donc vulnérable à la manipulation. Par conséquent, ses créations, quand on peut encore en parler, deviennent puériles et insignifiantes et n’intéressent plus personne. Le tome II explique cela en détail et fournit au lecteur une moisson d’observations confirmant les thèses avancées ainsi que de très nombreuses références qui lui permettront, s’il le désire, de poursuivre lui-même ses investigations.


La mensa manipulado per la detruado de la lingvoj


Estas la dua volumo de la trivoluma franclingva verko de Ĉarles Xavier Durand " La nouvelle guerre contre l’intelligence " (La nova milito kontraŭ la inteligenteco).

Eldonejo François-Xavier de Guibert, Parizo, majo 2002, ISBN : 2868397719, 340 paĝoj. Interrete mendebla, ĉe <http://www.alapage.com>, <http://www.ĉapitre.com>, <http://www.amazon.fr>
Tiu libro analizas la interplektiĝantajn rilatojn, kiujn la lingvo kreas kun la penso, la realigojn kiujn ĝi permesas kaj la kulturan kaj soci-politikan ĉirkaŭon kiun ĝi naskas.

En plimulto el la industriaj landoj, oni konstatas tre klaran difektiĝon de la kvalito de la skribataj kaj parolataj naciaj lingvoj dum niaj "elitoj" fariĝas efikaj perantoj de propagando celanta starigi unikan lingvon sub preteksto de imperativoj de planedskala komunikado kaj komercaj necesaĵoj. Estas evidente, ke la difektiĝo de vehiklo de komunikado favoras adopton de alia kies uzo jam disvastiĝis en ĉiuj pintaj sferoj de kiuj dependas nia estonteco. Diskrete altrudata fare de la privata sektoro kun la silenta konsento de la aŭtoritatoj de multaj industriaj landoj, la devojiĝo al la unika lingvo tute ne estas afero de pragmanismo, sed de ideologio artefarite enradikigita per profunda menstrudado. En Francio, obeemigitaj amasinformiloj insistas por kredigi al ni ke la pli kaj pli viglaj malkvietiĝoj, kiujn estigas tiu tendenco spegulas tipe malprogreseman mensostaton dum estas facile, male, observi sur la internacia scenejo ke la lingvo, ĝia kvalito kaj la rolo kiun ĝi ludas en la penso kaj la pensopovo, estas, tute ĝuste, universalaj temoj de absorba zorgo.

La volumo 2 detale esploras la ideologion kiu infektis niajn elitojn, la vastecon de ĝia superrego kaj de la fortoj, kiuj ebligis ĝian starigon. Ĝi estas fakte la ĉefa mekanismo de giganta strebo al submetado de la spiritoj entute celanta la plifirmigon de jam ekzistantaj hegemonioj. La malriĉiĝo de la vorttrezoro kaj de la sintakso, la konfuziĝo kiun estigas la amasa enkonduko de fremdaj terminoj, kies signifo estas neeviteble malpreciza, profunde malordigas la pensopovon, malpliigas la kritikan spiriton kaj tiel malfortigas la demokratajn sistemojn. Plie, la adopto de fremda lingvo tra vastaj sektoroj de la industria kaj ekonomia aktivado estigas progresivan nekapablon krei, limigante tiujn, por kiuj ĝi ne estas la gepatra lingvo, al simiado de la kontribuaĵoj de denaskaj parolantoj. Aliflanke, ĉar lingvo kaj kulturo estas nedisigeblaj, la unika lingvo aŭtomate estigas la aliĝon al principoj kaj valoroj produktataj de la kulturo kiun ĝi implicas. Sekve, ĝi fakte servas la interesojn de la landoj por kiuj ĝi estas ankaŭ nacia lingvo. La multaj provoj farataj nuntempe de iuj ŝtatoj por, male, plifirmigi plurajn lingvojn de komunikado sur la internacia scenejo korespondas al la timoj, tute pravigitaj, ke ni estas mense kaj materiale blokitaj en unupolusa mondo regata de ununura grupo da landoj, eĉ de unu sola, sen ebla alternativo.

Vole ne vole, la adopto de unika lingvo estigas finfine la transdonon de la aŭtoritato de ĉiuj internaciaj instancoj, kiuj uzas ĝin, al la landoj kie ĝi estas uzata kiel nacia lingvo, kiaj ajn estas iliaj ĝeneralaj sekretarioj kaj la konsisto de iliaj gvidaj komitatoj. Tion oni vidas hodiaŭ je la nivelo de organizoj kiaj la Tutmonda Banko, la Internacia Tutmonda Fonduso, la Internacia Tribunalo kaj, kompreneble, NATO, sed ankaŭ sine de la Eŭropa Komisiono de Bruselo. Ni havas nun eblecon tiri konsekvencojn de la adopto de unika lingvo sur pluraj terenoj kie ĝia elekto jam estas realigita kaj diveni kion ĝi povus estigi aliloke kie ĝi ne ankoraŭ havas absolutan superregon, kiel estas ankoraŭ nun, ĉe la eŭropa oficejo de patentoj. Tiel ĝi igas ebla la preskaŭ sisteman piratadon de la sciencaj konoj produktitaj ekstere de la angleparolantaj landoj kaj faciligas ankaŭ larĝskalan historian reviziismon sur tiu tereno, sen estigo de signifaj reagoj en la scienca komunumo. Se estas malfacile por nefakulo prijuĝi la perdon de kreiveco sur la terenoj teknikaj-sciencaj, li tamen povas ĝin kontroli sur la tre atingebla tereno de la popolartoj kaj precize taksi la efikojn.

La defendo de la lingvoj, de la kulturoj kaj de la plureco ne estas opereta militeto. Ĝi kondiĉigas nian pluvivon kaj do, finfine, nian ekonomian kaj politikan sendependecon. Eksterordinara operacio de manipulado de la spiritoj tra la lingvo estis mondskale envojigita, kaj estas nepra neceso ĝin efike kontraŭbatali. La volumo 2 alportos al la leganto la necesegajn elementojn ebligantaj tian alprenon de sinteno pri la trudpela disŝutado de lingvo laŭdire universala. La plurlingvismo estas internaciskale tio, kio estas naciskale la plurpartieco. Se la demokrateco interne de la ŝtatoj apogas sin sur plurpartieco, sur plurlingvismo devas ja sin apogi la interŝtata demokratio. La malekvilibroj estigataj fare de la nuna evoluo estas kolosaj. En la industriaj landoj, la puŝo al uzo de unika lingvo por la interŝataj rilatoj faciligas la aperon de unika penso havanta la potencialon, finfine, transformiĝi en unikan povon, t.e. en diktaturon. La uniformigo faciligas la aperon de unu sola povo, kaj sola povo faciligas la naskiĝon de diktaturo. Forlasante sian propran lingvon, la homo perdas aŭtomate la regadon de la difinoj kaj de siaj iloj de perceptado. Li fariĝas mense trafebla per manipulado. Sekve, liaj kreaĵoj, kiam oni povas ankoraŭ tiel nomi ilin, fariĝas infanecaj kaj sensignifaj, kaj interesas neniun. La volumo 2 tion klarigas detale kaj havigas al la leganto rikolton da observaĵoj konfirmantaj la prezentitajn tezojn kaj ankaŭ tre multajn referencojn kiuj ebligos al li, se tion li deziras, plue daŭrigi mem siajn esplorojn.







Voir la liste des articles
de la même rubrique


 
SAT-Amikaro - 132-134, Boulevard Vincent-Auriol - 75013 Paris - 09.53.50.99.58
A propos de ce site | Espace rédacteurs