Accueil | Contacts SAT-Amikaro chez wikipedia SAT-Amikaro chez Ipernity SAT-Amikaro chez Facebook SAT-Amikaro chez Facebook fil rss

  en |   eo |   fr |

‘English to transform the students’ whole world’.

A clarification of the 1961 Anglo-American conference report


Robert Phillipson
Copenhagen Business School, Denmark www.cbs.dk/staff/phillipson

In my book Linguistic imperialism, published by Oxford University Press in 1992, I analyse how English has become so powerful throughout the world. The book reports on a substantial number of British and US policy documents on the promotion of English as a key instrument of foreign policy.

US policies for establishing global dominance have been explicit since the 1940s. Massive funding came from the US government and from the private sector. For instance, in the mid-1960s the Ford Foundation was funding projects to strengthen English in 38 countries. A recent book on the ‘cultural Cold War’ describes the activities of the CIA in Europe in attempting to influence academics, journalists and the cultural world.

The British Council was the key instrument for cultural diplomacy and the teaching of English worldwide. Since the 1950s there has been a British strategy for making English a ‘world language’, the key second language wherever it is not already the first.

There was an obvious need for the British and Americans to coordinate their involvement in building up English teaching worldwide. The university infrastructure for ‘English as a Second Language’ and the new specialisation ‘Applied Linguistics’ needed to be built up, virtually from scratch. The governments needed to reduce the element of competition between the two countries which, as George Bernard Shaw put it, are ‘divided by a common language’. The US and UK were pursuing broadly similar goals. They needed to exchange information on teacher training, curriculum development and teaching materials, and policy in school and university education.

British activities were discussed at a conference in Oxford in 1955, to which the US government was invited to send delegates. A conference in Washington DC was held in 1959, and attended by five British participants. See the detailed report published by the Center for Applied Linguistics, Proceedings of the Conference on Teaching English Abroad. May 1959.

The next conference was held in Cambridge in 1961, again with US participation. Unlike the 1959 conference, no report was produced for public consumption. A confidential internal report was written for the British Council, which I was given permission to quote from in my book. The purpose of the report was to demonstrate that the field of English teaching worldwide was acquiring academic respectability on both sides of the Atlantic, and deserved increased government funding. It was not intended for wide circulation. It is therefore rather more frank and explicit about political goals than language specialists would be when discussing professional issues. Key participants are therefore quoted for the following:

The teaching of English to non-native speakers may permanently transform the students’ whole world. If and when a new language becomes really operant in an undeveloped country, the students’ world becomes restructured. A Ministry of Education – under nationalistic pressures – may not be a good judge of a country’s interests…. A nationalistic spirit could wreck all hopes for English as a second language. English has become not only the representative of contemporary English-speaking thought and feeling but a vehicle of the entire developing human tradition: the best (and worst) that has been thought and felt by man in all recorded times.

This is a rationale for English linguistic imperialism, for all people, at all times. It claims that English is the only language needed in the modern world. It states that newly independent countries may, for ‘nationalistic’ reasons, be misguided enough to resist English, and that in such cases, their wishes should be over-ruled. This was in the political and commercial interest of the English-speaking countries.

This policy represents a plan for extending worldwide the monolingual policies that were implemented in the United Kingdom and the USA in the nineteenth and twentieth centuries (policies that succeeded in restricting but not eliminating linguistic diversity). The position has been broadly similar in France since the Revolution. French efforts to promote French as a world language, in competition with the British and Americans, are presented in Daniel Coste, Aspects d’une politique de diffusion du français langue étrangère depuis 1945, matériaux pour une histoire (Hatier, 1984).

Works of Robert PHILLIPSON :

- Linguistic imperialism. Oxford university Press, 1992.
- English-Only Europe?. Londono : Routledge. 2003.
- Ĉu nur-angla Europo ?. Rotterdam : UEA. 2004 (in Esperanto)


« La angla por transformi la studentaran tutan mondon ».

Klarigo de la raporto de la anglusona konferenco de 1961


Robert Phillipson
Prikomerca Altlernejo de Kopenhago, Danio www.cbs.dk/staff/phillipson

En mia libro Linguistic imperialism (Lingva imperiismo), publikigita de Oxford University Press en 1992, mi analizas, kiel la angla iĝis tiel potenca tra la mondo. La libro raportas pri impona nombro da britaj kaj usonaj politikaj dokumentoj rilataj al la promocio de la angla kiel kerna ilo de ekstera politiko.

La politikaj strategioj de Usono por estigi sian tutmondan superregadon estas eksplicitaj ekde la jardeko post 1940. Masivaj subvencioj venis el la usona registaro kaj el la privata sektoro. Ekzemple, meze de la jardeko post 1960, Fondaĵo Ford financis projektojn por plifortigi la anglan en 38 landoj. Freŝdata libro pri la « kultura malvarma milito » priskribas la agadojn de la CIA en Eŭropo por provi influi la universitatulojn, la ĵurnalistojn kaj la kulturan mondon.

La British Council (Brita Konsilio) estis la kerna ilo por la kultura diplomatio kaj la instruado de la angla je tutmonda nivelo. Ekde la jardeko post 1950 ekzistas brita strategio por igi la anglan « tutmonda lingvo », la ĉefa dua lingvo ĉie, kie ĝi ne estas jam la unua.

Evidente necesis por la Britoj kaj Usonanoj kunordigi sian implikadon por disvastigi la instruadon de la angla je tutmonda nivelo. La universitata infrastrukturo por « la angla kiel dua lingvo » kaj la nova fako « aplikata lingvistiko » bezonis esti konstruata el preskaŭ nenio. La registaroj devis malgrandigi la elementon de konkurenco inter la du landoj kiuj, kiel diris George Bernard Shaw, estas « dividitaj per komuna lingvo ». Usono kaj Britio havis pli-malpli similajn celojn. Ili bezonis interŝanĝi informojn pri trejnado de la instruistoj, disvolvo de la programoj kaj pedagogiaj materialoj, kaj pri sia eduka politiko en lernejoj kaj universitatoj.

La britaj agadoj estis pridiskutataj okaze de konferenco en Oksfordo en 1955, al kiu la usona registaro estis invitata sendi delegitojn. Konferenco okazis en Vaŝingtono en 1959, kiun ĉeestis kvin britaj partoprenantoj. Vidu la detalan raporton publikigitan de la Centro pri Aplikata Lingvistiko, Aktoj de la konferenco pri instruado de la angla eksterlande. Majo 1959.

La sekva konferenco okazis en Kambriĝo en 1961, denove kun usona partopreno. Male de la 1959a konferenco, neniu raporto estis produktita por publika uzado. Konfidenca interna raporto estis verkita por la British Council, el kiu mi ricevis permeson citi eltiraĵojn en mia libro. La celo de la raporto estis montri, ke la kampo de la tutmonda angla-instruado estas akiranta universitatan respektindecon ambaŭflanke de la Atlantiko, kaj meritas plialtigon de la registaraj subvencioj. Tiu raporto ne celis grandan disvastigon. Sekve ĝi estas relative pli honesta kaj eksplicita pri la politikaj celoj ol estus lingvo-fakuloj diskutantaj pri profesiaj temoj. Do la ĉefaj partoprenintoj estas citataj pri la jeno :

La instruado de la angla al denaskaj neanglalingvanoj povas definitive transformi la studentaran tutan mondon. Se kaj kiam nova lingvo iĝas vere funkciiva en subevoluinta lando, la studentara mondo iĝas restrukturita. Iu ministerio pri Edukado – sub naciisma premo– povas ne bone taksi la interesojn de iu lando... Naciisma spirito povus ruinigi ĉian esperon pri la angla kiel dua lingvo. La angla iĝis ne nur la reprezentanto de la nunaj anglolingvanaj penso kaj sento sed ankaŭ la vehiklo de la tuta evoluanta homa tradicio : de la plejbono (kaj de la plejmalbono), kiu estis pensita kaj sentita de la homaro en la tuta homa historio.

Tio estas elklarigo de la anglalingva imperiismo, por ĉiuj homoj en ĉiuj tempoj. Ĝi pretendas, ke la angla estas la nura lingvo, kiun la moderna mondo bezonas. Ĝi asertas, ke novsendependaj landoj povas, pro naciismaj kialoj, tiel erari ke ili rezistas al la angla, kaj ke, en tiaj okazoj, ilia volo devas esti superregita. Tio estis por la politika kaj komerca intereso de la anglolingvanaj landoj.

Tiu politiko reprezentas planon por mondskale disvastigi la unulingvismajn politikojn, kiuj estis aplikataj en Britio kaj en Usono dum la dek-naŭa kaj dudeka jarcentoj (politikoj, kiuj sukcesis restrikti sed ne neniigi la lingvan diversecon). La sinteno estis pli-malpli simila en Francio ekde la Revolucio. La francaj streboj por promocii la francan kiel mondan lingvon, konkurence kun la Britoj kaj la Usonanoj, estas prezentitaj en Daniel Coste, Aspects d’une politique de diffusion du français langue étrangère depuis 1945, matériaux pour une histoire (Hatier, 1984).

Verkoj de Robert PHILLIPSON :

- Linguistic imperialism. Oxford university Press, 1992.
- English-Only Europe ?. Londono : Routledge. 2003.
- Ĉu nur-angla Euxropo ?. Rotterdam : UEA. 2004

Esperantigis Janine DUMOULIN







Voir la liste des articles
de la même rubrique


 
SAT-Amikaro - 132-134, Boulevard Vincent-Auriol - 75013 Paris - 09.53.50.99.58
A propos de ce site | Espace rédacteurs