Accueil | Contacts SAT-Amikaro chez wikipedia SAT-Amikaro chez Ipernity SAT-Amikaro chez Facebook SAT-Amikaro chez Facebook fil rss

  eo |   fr |

Faire payer les anglophones


Dans une allocution prononcée le 27 mars à Boulogne-sur-Mer lors des cérémonies qui ont marqué le centenaire du premier congrès mondial d’espéranto, tenu en 1905 dans cette ville, M. Claude Piron, ancien traducteur à l’ONU et à l’OMS, ancien professeur à l’Université de Genève et auteur de l’ouvrage "Le défi des langues – Du gâchis au bon sens" (L’Harmattan, 1994), a fait une proposition qui n’est pas passée inaperçue. Soulignant les avantages considérables que les anglophones tirent de la position de leur langue dans le monde et l’énorme charge financière que l’enseignement de l’anglais fait peser sur les contribuables de plus de 200 pays, il a proposé que les États de langue anglaise financent, fût-ce en partie, l’enseignement de leur langue dans le reste du monde.

Les heures que, dans les pays non anglophones, des millions de jeunes consacrent à l’apprentissage de l’anglais sont disponibles à leurs homologues anglo-saxons pour se perfectionner en science et en technique : il y a là un manquement aux règles de la concurrence et au principe de l’égalité des chances. En outre, les moyens financiers investis dans la formation linguistique ne débouchent, pour le reste du monde, que sur une position d’infériorité dans tout échange et toute négociation avec des personnes de langue anglaise.

Dans la société néolibérale où nous vivons, un avantage se paie. La Grande-Bretagne encaisse chaque année 700 millions de livres sterling du fait des séjours linguistiques et le président du British Council n’a pas hésité à déclarer : « Notre langue nous rapporte plus que le pétrole de la Mer du Nord ». Il serait juste que les contribuables de langue anglaise, dispensés par leur seule naissance des investissements intellectuels et financiers qu’ils imposent au reste du monde, contribuent au financement de l’effort déployé par tous les autres peuples pour les rejoindre sur le terrain linguistique. Ne serait-ce pas une transposition bienvenue du principe du pollueur payeur ?

Cette proposition provocante n’empêche pas son auteur de préconiser une alternative autrement plus équitable, plus économique et plus rapide à mettre en oeuvre, qu’il a pu tester et comparer avec d’autres solutions palliatives durant sa carrière de fonctionnaire international plurilingue : la langue internationale espéranto.

Cette conférence en espéranto de Claude Piron peut maintenant être lue (en espéranto) sur Prelego de Claude Piron - Bulonjo-ĉe-Maro, 2005 03 27


Pagigi la anglalingvanojn


En parolado eldirita la 27an de marto en Bulonjo-ĉe-Maro* dum la celebrado de la centjara datreveno de la unua tutmonda kongreso de Esperanto, kiu okazis en 1905 tiuurbe, s-ro Claude Piron, iama tradukisto en UN kaj Monda Organizo pri Sano, iama profesoro ĉe Ĝeneva Universitato, autoro de la libro « Le défi des langues – Du gâchis au bon sens » [« La defio de la lingvoj – El fuŝa mastrumado al sana prudento »] (Parizo : L’Harmattan, 1994), prezentis proponon, kiu sensacie efikis. Emfazante la konsiderindajn avantaĝojn, kiujn anglalingvanoj tiras el la mondskala situacio de la angla kaj la enorman financan pezon, kiun instrui tiun lingvon trudas al la impostpagantoj de pli ol 200 landoj, li proponis, ke la anglalingvaj Ŝtatoj financu, eĉ se nur parte, la instruadon de la angla en la resto de la mondo.

La horoj, kiujn milionoj da neanglalingvaj junuloj dediĉas al la lernado de la angla, disponeblas al iliaj angle parolantaj samaĝuloj por perfektigi sin en scienco kaj tekniko : tie kuŝas peko kontrau la reguloj de konkurenco kaj kontrau la principo akceli egalecon de ŝancoj por ĉiuj. Krome, el la monrimedoj investitaj en tiun lingvan trejnadon finfine rezultas, por la aliaj landoj, nur malsupera pozicio en ĉia interŝanĝo kaj ĉia traktado kun anglalingvaj personoj.

En la novliberalisma socio, en kiu ni vivas, por ĝui avantaĝon oni devas pagi. Britio enkasigas ĉiujare 700 milionojn da pundoj el la « lingvolernaj restadoj » tiulande aranĝitaj, kaj la prezidanto de British Council ne hezitis deklari : « Nia lingvo enspezigas al ni pli multe ol la nafto de la Norda Maro ». Estus juste, ke anglalingvaj impostpagantoj, al kiuj estas ŝparitaj, nur pro ĝustaloka naskiĝo, la mensaj kaj monaj investoj trudataj al la cetero de la mondo, kontribuu al la financado de la fortostreĉoj farataj de ĉiuj aliaj popoloj por povi renkonti ilin sur lingva tereno. Ĉu tio ne estus bonvena adapto de la principo « Tiu pagas, kiu poluas » ?

Tiu ĉi provokema propono ne malhelpas ĝian autoron rekomendi alternativon pli justan, pli ŝparigan kaj pli rapide efektivigeblan, kiun li povis testi kaj kompari kun aliaj paliativaj solvoj dum sia kariero de internacia plurlingva funkciulo : la Internacia Lingvo Esperanto.

Tiu ĉi esperantlingva parolado de Claude Piron estas nun legebla ĉe : Prelego de Claude Piron - Bulonjo-ĉe-Maro, 2005 03 27







Voir la liste des articles
de la même rubrique


 
SAT-Amikaro - 132-134, Boulevard Vincent-Auriol - 75013 Paris - 09.53.50.99.58
A propos de ce site | Espace rédacteurs