SAT AMIKARO

Koncerto kaj fabelo : Ljuba

admin_sat — 2009-02-16T22:13:40Z

De pluraj semajnoj la OKK atendas tiun spektaklon : gi neniam estis prezentita
esperantlingve, kaj Vera kaj Jomo laboregas por tio. Sed ne certe ili sukcesos
pretigi gin por nia kongreso. Finfi ne, la derizo de la du artistoj partopreni
estas pli forta ol la malfacilajoj. Tiel, dum la kongreso vi povos renkontri
Ljuba.

Ljuba, estas bela antaunomo de knabino, kiu portas sunon en la koro.
Si vivas en eta vilago forgesita de civilizacio. Sajnas, ke

la tempo haltis ... Tiam, malrapide malrapide, fabeloj
renaskigas sur la lipoj de Ljuba. Por la infanoj de la
lernejo cefe, kaj poste por la instruistino, kiu eble
bezonas ilin ankorau pli. Iom post iom, la animo trafas
sian celon per magieco de la vortoj. Tiu historio vojagigas nin al la Eterna
Rusio de hodiau kaj de hierau. Rusaj historioj kaj fabeloj akompanitaj
per melodioj kantataj kaj ludataj gitare kaj balalajke de Vera Girard,
fabelistino, kaj JoMo, muzikisto. Por ambau esperanta kaj francparolanta
auskultantaroj.

Lundo vespere

Teatro : En Paŭo, estos "La Grandioza Kongreso" !

admin_sat — 2009-01-17T15:08:49Z

Venos al la SAT-Amikara Kongreso 2009 simpatia kaj bela junulino neniam antaŭe ĉeestinta kongreson. Jen varb-argumento por venigi multajn homojn, inajn aŭ malinajn, nur por spekti al kio similas tiel stranga besto !

Ŝi eniros la kongresejon kaj ekrigardos ĉirkaŭe, provante kompreni kiel orientiĝi. Kaj ŝi ekkonos diversajn figurojn de nia esperantista mondo : de ne tro afabla akceptej-deĵoranto ĝis frenezeta esperanto-propagandmaniulo. Kaj ni ridetos, kaj ridos pri ili, pri ni mem. Samja Harir (la freŝbakita kongresanino) ja konatigos al ni per sia aktorado la priridindajn same kiel la priplorindajn esperantistajn kongres-kutimojn kaj figurojn. Ĉi lastaj estos enkarnigitaj de Christine Vidotto, same vigle kaj entuziasme.

La humuro estas samtempe trafa kaj plena je tenereco... la verkinto de "La Grandioza Kongreso" Rikardo Cash estas mem esperantisto, tamen ! La sinsekvaj scenoj disvolviĝas antaŭ niaj okuloj kvazaŭ ni estus sidintaj tutan postagmezon en kongreseja halo kaj tie spektintaj la tutan okazaĵaron. Sed feliĉe ĉi tion ni ne bezonas fari : la amatora duopo priservas nin per komedio je konvena koncentriteco : nek tro peza, nek tro leĝera, precize horduona kaj ĝustetakta. La aktorado estas entuziasmoplena kaj konscienca, la rezulto estas ege agrabla kaj spektinda. Rekomendata.

C. Vidotto kaj S. Harir decidis pluvivigi esperantan teatrotrupon en Tuluzo kaj tion malhontinde sukcesis per tiu komedieto surscenigita de Arno Lagrange.

Ja SAT-Amikara Kongreso 2009 estos "La Grandioza Kongreso" !

Robin BETO

Koncerto : Kaj Tiel Plu

admin_sat — 2008-12-12T21:07:20Z

Tradiciaj kantoj kaj dancoj katalunaj, okcitanaj… ĉieaj kaj ĉiamaj

Originoj

Ĉe Castelfranco-Veneto IJF-1986 okazis la unua koncerto de la duopo Pep Tordera kaj Xavier Rodon, ĝerma konsisto de la nuna grupo. Sekvis kelkaj disaj aperoj ĉefe en junularaj aranĝoj, en Hungario, Nederlando, Italio, Francio, Okcitanio, Eŭskio... kaj, kompreneble, Katalunio. Dume, la grupo triopiĝis kaj kvaropiĝis (Josep M. Milla kaj Carles Vela).

Sekvis kelkaj koncertoj sub diversaj grupnomoj (Kordoj, Kataluna kvaropo, Kaj Tiel Plu). En 1989 la grupo eldonis Fajreroj (1-a Kataluna kantareto). Ekde 1992 sekvis longjara silento (koincide kun la migrado de Pep al Usono). Kadre de la Universala Kongreso en Montpeliero 1998 la teamo reformiĝis kun pluraj koncertoj ĝis la nuntempa eldono de du albumoj.

Revigligo

Kadre de la Universala Kongreso en Montpeliero en 1998, la teamo reformiĝis kun pluraj koncertoj, la eldono de du albumoj kaj regula koncertado kaj dancigado en esperantistaj kaj ne-esperantistaj medioj precipe katalunaj kaj okcitanaj.

Repertuaro

Tradiciaj kantoj kaj dancoj precipe okcitanaj kaj katalunaj, sed fakte ĉieaj kaj ĉiamaj (mezepokaj, sefardaj, trobadoraj, aŭtoraj...) ludataj proprastile, kaj por aŭskulti ilin kaj por danci ilin. En verdaj etosoj, kutimas interpreti la kanzonojn en Esperanto. Alimaniere ĝi interpretas la kanzonojn en la originala lingvo : okcitana, kataluna, latina, kastilia, judhispana, amaziga…

Koncerto : Jacques Yvart

admin_sat — 2008-12-12T15:18:13Z

« French troubadour » : tiel, oni nomas Jacques Yvart en Usono, kie, post dudeko da turneoj, post plenumado de kurso titolita « 2000 jaroj de franca kanzono » en du famkonataj universitatoj, post preterdirite, li plenigis Carnegie Hall, kie mi jam diris, li estas eĉ pli konata ol en Francio !

Tiuflanke de Atlantiko, oni ofte emis vidi lin kiel nur « kantoro pri la maro ». Tio estas malestimi la diversecon de liaj kanzonoj, ofte komponitaj kunlabore kun poetoj, kiuj ne emas, eĉ iome, prikanti oceanojn : Ekz. Aragon, Barjavel...kaj enkanzonigi Norge, allogis Brassens, kiu ja surdiskigis Jehan l'Advenu.

Kvindek jaroj de kanzonoj ! Lia unua sperto en kabaredo fakte datumas de la somero 1958. Poste, venis la triopo Bab's, naskiĝinta en Alĝerio, dum la militservo. La grupo akiris bonajn sukcesojn en la bonkvalitaj varieteaj koncertoj kaj surbendigis ses « 45-turn- »diskojn (1964 ĝis1966).

Sed Yvart baldaŭ memstare laboris, en aparta kunlaboro kun la Dunkerka poeto André Devynck, sed ankaŭ verkante ĉe ACI proprajn tekstojn, kies famo rapide firmiĝis kaj kaptis la atenton de Brassens. Li plenumis plurajn unuajn partojn, hodiaŭ legendajn, de la koncertoj de Brassens.

« Kantoro pri la maro » ? La maro (kaj la maristoj) longe konsistigis la ĉefan temon de Jacques Yvart, tiel ke, iuj el liaj mar-kanzonoj (Le Cabaret des Minteux, Le fils du Capitaine Achab , Ohé, ohé du bateau !), estas nun parto de la titoloj, kiujn la maruloj periode kolektas en siajn retojn, pliriĉigante sian tradicion per strofoj meritantaj longan vivon.

Unu el la albumoj, kiuj stampis la buntan diskografion de Jacques Ivart, havas la titolon Mond-Cvitano (1985) : Ĝi embleme montras la klopodon de la artisto, kiu ne kontentigas sin postuli tiun titolon, sed verkas sufiĉe multnombrajn kanzonojn, reference al ĝi, eĉ surdiskigante plurajn kanzonojn en Esperanto / Tia estas lia freŝdata KD : Invito por vojago (2008).

Prezentado de Jacques Yvart, eĉ mallonga, devas nepre mencii lian laboron en la kampo de la infanaj kanzonoj. Liaj du maĵoraj realigaĵoj, salutitaj de la kritikistoj kaj honoritaj de pluraj premioj : L'Echelle Beaufort (1985) kaj Cache cachalot (1989) devas ne kaŝi la multnombrajn kanzonojn verkitajn kun infanoj eĉ se, nature, ili estas nur kelkpersonaj ĉar kreitaj kadre de lernejaj atelieroj.
Yvart, malfermita al la mondo, kapablas aŭskulti eĉ homojn malfacile aŭ malsame komunikantajn : atestas pri tio KD produktata stret-kunlabore kun la aŭtismuloj de la Asocio Papotin (Moi, j'aime Le Papotin, 2005).

Ni aldonu vorton pri lia kontribuo al la reaperigo de la tradiciaj markantoj de lia naskiĝ-Flandrio : pluraj diskoj kun la grupo Bootland.
Notu ni, ke lia privilegia rilato kun Georges Brassens fine konvinkis Yvart atesti iliajn komunajn memoraĵojn : tiuj estas la temo de lia lasta spektaklo (disponebla en KD) : Brassens mia, estas vi...
Kompreneble al tiu « lasta » spektaklo nepras aldoni « ĝis nun ».
Kaj veturu plu la ŝipo !

Jacques Yvart, veninte al Esperanto post engaĝiĝo ene de « Mond-Civitanoj » ĵus publikigis, daŭre ĉe Vinilkosmo, duan albumon pri belegaj kanzonoj de Johnny Cash, Moustaki, Yvart, ne forgesinte...Georges Brassens